หากใครยังไม่เคยอ่าน ตอนที่แล้วก็ไปอ่านประวัติก่อนได้ที่ เล่าเรื่อยเปื่อย #4 : ตอน หรรษากับงานกีฬาบ้าบอ นะครับ~
ส่วนใครขี้เกียจอ่านก็รอการ์ตูน The Shortest Day ได้ที่บล็อกโน่น นะครับ (กำลังปั่น -..-)
ต่อไปนี้ขอเล่าวันพิธีเปิดเลย (ขี้เกียจเล่าตอนซ้อม)!!!
-------------------------------------------------------------------------
19 ตุลาคม 2552
ผมตื่นนอนตอนประมาณ 7 โมงเช้า ของค่ายโรงเรียน .. สภาพตอนนี้แทบอยากนอนอีกรอบ เนื่องจากอากาศข้างนอกหนาวจนน่านอน มากกว่าซ้อม นอกจากนั้น ที่เตียงข้าง ๆ เพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกันก็เล่นเกมจนดึกดื่น ๆ ก็เลยฟังเสียงเพื่อนจนนอนแทบไม่หลับ สภาพตื่นมาจึงเบลอ เล็กน้อย
หลังจากโดนน้องในวงข้าง ๆ ปลุก แล้วผมนอนต่อ ปลุก แล้วนอนต่อ วนอย่างนี้ประมาณ 5 รอบ จนผมยอมตื่นก็ได้ ก็เลยไปอาบน้ำ แปรงฟัน เหมือนทุก ๆ ครั้ง
"วันนี้ตอน 9 โมง เจอกันห้องเดิมนะ กินข้าว ให้เรียบร้อย.. เดี๋ยวต้องซ้อมเดินอีกรอบ" พี่หัวหน้าวง เดินเข้ามาที่พักแล้วบอกคนที่ตื่นอยู่
วันนี้ไม่มีข้าวกล่องเพราะฉะนั้นจึงต้องออกไปข้างนอก หาข้าวกินเอง - -''
9 โมง - ทุกคนในวง เริ่มทยอยมากันแล้ว แล้วก็ดำเนินการซ้อมเหมือนทุกครั้งที่เข้าค่าย จนผ่านไปสักระยะ ก็ไล่ให้ไปใส่ชุดแล้วเรียบร้อย เช็คว่าขาดอะไร
เห้ย!~~ นี่มันเที่ยงเองนะ .. แสดงต้องบ่ายสาม ..
แน่นอน... ชุดขนาดนั้นก็ต้องร้อนอยู่แล้ว
ช่วงบ่ายเราซ้อมเป่ากับเวลาหันอีกรอบ..
สิ่งที่หนักที่สุดคือการยืนรอประธานเปิด
เพราะเราถึงสนามเป็นกลุ่มแรก.. แล้วจะต้องออกเป็นกลุ่มสุดท้ายเสมอ
และ ห้าม!!!
ย้ำว่า.. ห้ามกระดุกกระดิก เพราะว่าเมื่อขยับตัว คนอื่นจะรู้ทันที สังเกตจากพู่ที่อยู่บนหัว ขยับนิดนึงก็เห็นชัดเจน
ยืนอย่างนี้เป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง..
ทุกคนคงไม่อารมณ์เห่อชุดที่ใส่แล้วมั้ง กลับเหนื่อยแทน
จริง ๆ เมื่อวานก็ยืนแล้วนะ อาจจะนานกว่าต้องมั้ง เพราะว่าโดนทำโทษเลยต้องไปยืนถือเครื่องตอนกลางคืน ยุงก็เยอะ ยังให้ยืน + ทำโทษอีก
ตอนนี้เลยยืนได้แค่รอ....
รอ.. จนกว่าหมดเวลา...
ช่วงเวลายืนรอ อาจารย์ได้พูดคำ ๆ นึงออกมา
"นี่คืองานแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่เราได้เป็นเจ้าภาพ...โอกาสน้อยที่เราจะเป็นทำกิจกรรมอย่างนี้ .. หากว่าใครทำอะไรผิดพลาด ก็งานพัง ก็คงต้องโทษตัวเองได้ตลอดชีวิต .. หลังจากนี้ก็คงไม่ได้ทำงานนี้แล้ว"
จริง ๆ ก็มีอีกนะผมว่า แต่คงหมดรุ่นเราแล้ว... (14 ปีมีครั้งนึง - -'')
และแล้วการฝึกซ้อมก็ได้สิ้นสุดลง
ช่วงเวลาต่อไปก็คือการเรียกมาคุย เพื่อทำความเข้าใจ (ของผมเป็นกลุ่มเสียงเบส) เรียกเฉพาะกลุ่ม
อาจารย์บอกว่า "พิธีปิด พวกขอนแก่น(ที่มาช่วยเป่า)จะไม่อยู่แล้วนะ เพราะฉะนั้นพยายามซ้อมให้เต็มที่"
เห้อ.. ได้เวลาฉายเดี่ยว
12.12 น. - กินข้าวกล่อง(อีกละ) เติมพลัง
สักพักอาจารย์ให้พวกเรามาถ่ายรูปรวม โดยแยกทีละเซคชั่น (เครื่องดนตรี)
นี่คงเป็นช่วงเวลาสุดท้ายของเรา กับเพื่อน ๆ ขอนแก่นที่ได้สนิทกันแล้วสินะ
ปล. me ถือกล้อง จะไปถ่ายในหมู่ได้ยังไง - -''
เวลาผ่านไป...
เมื่อจวนได้เวลาที่ต้องเตรียมไปแสดงแล้ว
รถที่เตรียมส่งเราไปปลายทางก็ถึง
ทุกคนทยอยขึ้นรถเพื่อไปสนามกีฬากลาง
ไปถึงที่นั่นประมาณบ่ายสามกว่า ๆ
ตอนนั้นเห็นขบวนพาเหรดเริ่มทยอยเข้ามากันละ
.. ฝั่งพวกเราก็ต้องเตรียมบ้างละ ...
เมื่อกี้โทรไปบอกครูแอม ให้เอาลูกศิษย์แกมาช่วยถ่ายรูปพวกเรา
แล้วก็แกมา พี่ที่ช่วยถ่ายก็มา (สุดท้ายไม่มีรูปตัวเอง เพราะเค้าบอกว่าเรามองแต่หลบกล้อง T^T)
ต่อ ๆ ตอนนี้ผมยังอยู่จุด stand by ตอนนั้นได้แต่ยืนรอ
เพราะพวกพาเหรดกำลังเตรียม
แน่นอน.. ตอนนั้นคนที่มาถ่ายรูปส่วนใหญ่ ก็คงถ่ายแต่ดรัมเมเยอร์
ช่างเถอะ.. เราก็ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว
"ฮอร์น อัพ" นี่คือสัญญาณที่ดรัมฯ สั่งให้พวกเราเตรียมเดินแล้วสินะ (หมายถึงยกเครื่องขึ้นมาเตรียมเป่า)
"หน้า.. เดิน"
ด้วยความว่าเป็นพิธีเปิด คนที่ส่วนใหญ่มาผ่านมา ก็มักจะถ่ายรูปขณะที่เราเดินผ่าน
จนมาถึงสนามกีฬากลาง
ก็ได้สั่งให้พักเครื่อง รอคิวที่ซ้อมกันไว้
ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกตื่นเต้นอีกครั้ง เมื่อมองไปรอบ ๆ เห็นคนมาอยู่เต็มด้านข้างสนามกีฬา
.
.
.
จากนั้นไปก็เราต้องแสดงกันแล้ว
สิ่งที่พวกเรากลัวกันมากที่สุด คือ ...
ความผิดพลาด
ตลอดเวลาที่อยู่ค่าย ... อาจารย์ก็ย้ำนัก ย้ำหนา เรื่องนี้ แต่เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องแสดง ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ต้องแสดงให้จบ
ที่ผ่านมา.. ในสายตาอาจารย์คนอื่น ๆ มันเละเทอะไปหมด ไม่เคยมีระเบียบชิ้นดีสักนิด
ค่ายนี้.. สิ่งที่พวกเราฝึกซ้อมกันตลอดเทอมนึง ไม่สิ ทั้งปีเลยมั้งสำหรับวงนี้ เพื่อวันนี้วันเดียว กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
"ฮอร์น อัพ"
.
.
5
.
.
4
.
.
3
.
"ขอให้การแสดงผ่านไปด้วยดีด้วยเถอะ" ผมคิดในใจ
.
.
2
.
.
"ต่อไปจะเป็นการแสดงขบวนพาเหรดจากโรงเรียน.. นะคะ รับชมได้เลยค่ะ" เสียงพิธีกรภาคสนาม ซึ่งได้ยินจากลำโพงดังขึ้น
.
.
1
.
.
เอาละ ตอนนี้เราพร้อมแล้ว ลุยกันเถอะ
=====================================
สิ่งที่แสดง ก็เหมือนที่เคยซ้อมเมื่อวานนั้นแหละ แต่ ณ ตอนนี้ของจริง ทุกอย่างต้องอดทน พาเหรดกำลังมา ก็ต้องอดทน ประธานกล่าวเปิดงาน ก็ต้องยืนรอ
ผมได้แต่นิ่งอย่างเดียว ห้ามส่ายหัวไปไหน
ขณะนี้คนจุดเพลิงผ่านไปแล้ว "อยากหันหลังไปมองซะมัด"
"ตึง~ ขณะนี้งานกีฬาก็ได้เริ่มอย่างเป็นทางการแล้วค่ะ..." พิธีกรกล่าว แล้วพลุ ก็ได้ระเบิดขึ้น
ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ได้ นอกจากยืนนิ่ง ๆ ซึ่งได้ยินแต่เสียงพลุที่อยู่ด้านหลัง
มันดังมากที่เดียวเลยล่ะ
ในขณะนี้ผมมองเท่าที่มองได้
เห็นได้ว่าทัพนักกีฬากำลังหันหลังดูพลุ ที่ระเบิดอย่างมีความสุข
มีเพียงแต่วงโยฯ ที่ต้องยืนรอนิ่ง ๆ
"ไม่เป็นไร รอดูคลิปวิดีโอก็ได้" คำพูดปลอบใจ จากอาจารย์ที่อยู่ด้านหลังกำกับพวกเราอยู่ ก็ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นนิดนึง
หลังจากงานจบ...!
ที่สิ่งเรากังวล.. กำลังจะถึงแล้วเพราะว่า เราต้องมาที่ห้องเพื่อฟังคำติ-ชมจากอาจารย์
ทุกคนรู้!!! ว่าที่ผ่านไป เกิดอะไรขึ้นบ้าง
เดินไม่ตรงเส้น .. เลี้ยวก่อนที่ถึงตรงกลาง .. หันไม่เป็นจังหวะ .. มีบางคนยุกยิก ..
แต่ว่าอาจารย์ที่ยืนดูใกล้ จะพูดอะไรนี้สิ ปัญหา
-----------------* ณ ห้องรวมพล *---------------
หลังจากจบงาน จึงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าปกติ แล้วมานั่งรอฟังจากอาจารย์
"การแสดงผ่านพ้นไปแล้วนะ ครูมีเรื่องจะบอก"
"เอาละ.. ท่าทางมีเรื่อง(ไม่ดี)แน่ ๆ " เด็กซุบซิบกันระหว่างอาจารย์ชี้แจง
"คือว่าวันนี้วงน่ะ"
"...."
"ทำให้ครู Impossible(ไม่น่าเชื่อ = ประหลาดใจ) มาก ๆ"
"ฮะ!!! ว่าไงนะ"
"ในสายตาครูโรงเรียนเรา เพราะว่าปกติแล้ว วงเราก็เละ เฉื่อย มาตลอด เวลาเข้าแถวเคารพธงชาติ พอมาเห็นการเตรียมพร้อมของเราในตอนนี้ ก็ถึงกับตกใจ คงไม่เคยเห็นพวกเราละสิ"
นักเรียนในห้องก็ต่างกันพาดีใจ
อาจารย์คงรู้ว่าทุกคนเหนื่อยละมั้ง เลยไม่อยากได้ยินคำติ
หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
--== The End ==-- (ยาววะแก)
ทิ้งไว้อีกนิด ต่อมา..
เพื่อน ๆ ที่มาดูผมถามกัน
"โฮ~~! พวกแกยืนได้นิ่งมาก"
"ไม่นิ่งได้ไงละ ถ้าไม่นิ่งมีเชือดแน่"
เป็นชุมนุมที่อดทนที่สุด .. เหนื่อยที่สุด .. มาถึงกลุ่มแรกที่สุด ... กลับช้าที่สุด ... อดดูกิจกรรมต่างด้านหลัง (เสียดายที่สุด) 
ไม่ค่อยมีรูป เนื่องจากเหตุผลที่บอกไป (คนถ่ายเราไม่ติด หรือว่า เราเป็น ...)
